Finnast eða þykja?

Sagnirnar finnast og þykja eru svipaðrar merkingar og oft hægt að skipta annarri út fyrir hina, þótt mörgum finnist/þyki þykja heldur formlegri. Þegar að er gáð er þó ýmislegt sem greinir þær að.

Það er ekki hægt að nota finnast ópersónulega – við segjum þetta þykir gott en ekki *þetta finnst gott. Það er hægt að nota finnast um bæði andlega og líkamlega tilfinningu, en þykja bara um andlega – við getum sagt mér fannst ég heyra hljóð og mér fannst vera komið við mig en varla *mér þótti ég heyra hljóð eða *mér þótti vera komið við mig. Ýmis föst orðasambönd eru líka bundin við aðra sögnina – við segjum nú þykir mér týra en ekki *nú finnst mér týra.

En það sem ég var að velta fyrir mér núna er hvaða sögn fólk notar með vænt um. Ég hef grun um að ég hafi einu sinni sagt mér finnst vænt um þetta en það hafi verið barið úr mér. Á tímarit.is eru fáein dæmi um finnast vænt um, það elsta frá 1942. Það virðist hafa verið amast við þessu – a.m.k. gerði Kristján frá Djúpalæk það í grein í Degi 1983 þar sem hann sagði: „Hættið að segja „mér finnst vænt um e-ð“, segið heldur „mér þykir vænt um e-ð.“

Svo er gaman að sjá fyrirsögnina „Fólki finnst vænt um íslenskuna“ í frásögn DV af Málræktarþingi 2002. Þetta virðist vera endursögn á orðum Ara Páls Kristinssonar, þáverandi forstöðumanns Íslenskrar málstöðvar – en í fréttinni sjálfri, þar sem haft er orðrétt eftir Ara, segir hann: „Meðan almenningur í landinu hefur áfram svona mikinn áhuga á íslensku, þykir vænt um hana og finnst hagfelldara að nota hana en önnur tungumál þá er ekki ástæða til að óttast um framtíð tungunnar“.