Einari Erni hrósað

Málfar íþróttafrétta er um margt sérstakt og iðulega gagnrýnt – oft með réttu – fyrir að vera klisjukennt og uppspretta málbreytinga. Aukin notkun sambandsins vera að gera eitthvað á seinni árum hefur t.d. stundum verið kölluð „handboltahorf“ vegna þess að þetta var talið sérlega áberandi í handboltalýsingum – þeir voru að spila vel, hann er ekki að nýta færin o.s.frv. Hvað sem um það er þá er ljóst að það skiptir máli að vandað sé til verka í íþróttalýsingum sem meginhluti þjóðarinnar fylgist með. Yfirleitt finnst mér reyndar lýsendur Ríkisútvarpsins til fyrirmyndar og þótt full ástæða sé til að hrósa íslenska liðinu fyrir frammistöðu á Evrópumótinu er ekki síður ástæða til að hrósa Einari Erni Jónssyni fyrir lýsingar sínar á leikjum liðsins.

Einar Örn nýtur auðvitað reynslu sinnar og yfirburðaþekkingar á íþróttinni en það kæmi fyrir lítið ef ekki bættist við auðugt og vandað málfar. Það er ekki auðvelt að lýsa hröðum leik svo að vel fari, án nokkurs hiks eða vandræðagangs, en Einar Örn leysir það frábærlega af hendi. Ekki spillir frumleiki og fyndni sem oft bregður fyrir – úr fyrri mótum man ég t.d. eftir setningunni „Meira svona stjak frekar en ýt og alls ekki hrind“ sem hann hafði um umdeilanlegar aðfarir íslensks leikmanns á vellinum, og „nýyrðinu“ ég-var-næstum-búinn-að-verja-svipurinn sem hann taldi sig eitt sinn sjá á andliti Viktors Gísla Hallgrímssonar. Það er mikilvægt að hrósa því sem vel er gert og Einar Örn á sannarlega skilið hrós.